نحوه کار با سمپلر + انواع سر سمپلر

زمانی که محققان نیاز به تحویل دقیق حجم کمی از یک مایع دارند، از پیپت -یک لوله شیشه ای کالیبره شده که در آن مایع کشیده شده و سپس آزاد می شود- استفاده می کنند. پیپت های شیشه ای و پلاستیکی ده ها سال است که در آزمایشگاه های شیمی و زیست شناسی بوده اند و می توان آنها را مورد استفاده قرار داد تا حجم قابل انتقال به ۰/۱ میلی لیتر کاهش یابد.

زیست شناسان مولکولی غالباً از حجم مایعات بسیار کمتری در کار خود استفاده می کنند، حتی تا ۰/۱ میکرولیتر (این یک ده هزارم میلی لیتر است!) برای چنین حجم کمی، آنها باید از میکروپیپت استفاده کنند.

میکروپیپت (سمپلر)

میکروپیپت ها به نام های مختلفی خوانده می شوند که بیشتر آنها مربوط به شرکت هایی است که آن ها را تولید می کنند. به عنوان مثال، ممکن است شما آنها را “گیلسون” بشناسید، زیرا تعداد زیادی از این دستگاه های مورد استفاده در آزمایشگاه ها توسط این شرکت ساخته شده است. صرف نظر از تولید کننده، میکروپیپت ها با قاعده یکسان کار می کنند: یک پیستون توسط انگشت شست فشرده می شود و با آزاد شدن، مایع به یک نوک پلاستیکی یکبار مصرف کشیده می شود. هنگامی که پیستون مجدداً فشرده شود، مایع خارج می شود.

انواع تیپ (سر سمپلر)

تیپ ها بخش مهمی از میکروپیپت هستند و اجازه می دهند همان وسیله برای نمونه های مختلف (تا زمانی که تیپ ها را بین نمونه ها تغییر دهید) بارها بدون شستشو استفاده شود. بسته به نوع میکروپیپتی که از آنها استفاده می شود، و حجم مورد استفاده برای توزیع آنها، در اندازه ها و رنگ های مختلفی وجود دارند.

رایج ترین تیپ ها عبارتند از:

آبی بزرگ: ۲۰۰-۱۰۰۰ µL

زرد کوچک:  ۲-۲۰۰ µL

سفید کوچک (کریستالی):  <2 µL

این تیپ ها درون جعبه های تیپ قرار می گیرند که اغلب برای جلوگیری از آلودگی استریل می شوند. به همین دلیل در صورت عدم استفاده باید جعبه های تیپ بسته نگه داشته شوند. با فشار دادن انتهای دستگاه به تیپ و دادن دو فشار نسبتا محکم ، تیپ ها روی انتهای میکروپیپت قرار می گیرند. پس از استفاده، تیپ ها با استفاده از دکمه تیپ بیرون انداز به سطل زباله منتقل می شود. هرگز با نوک انگشتان خود تیپ را لمس نکنید، زیرا این کار خطر آلودگی را به همراه دارد.

پیستون می تواند در سه موقعیت قرار بگیرد:

 

موقعیت ۱: جایی است که پیپت در حال سکون قرار دارد. موقعیت ۲: با فشار دادن روی پیستون تا رسیدن به مقاومت اول حاصل می شود. موقعیت ۳: با فشار بیشتر از موقعیت ۲ به دست می آید.

 

هر یک از این موقعیت ها نقش مهمی در استفاده صحیح از پیپت دارند.

برداشتن (مکش) مایع توسط میکروپیپت

برای خارج کردن آخرین قطره مایع از تیپ، همچون موقعیت ۳ عمل کنید. برای برداشتن (مکش) مایع،  تیپ را قبل از رها کردن پیستون از مایع خارج کنید.

برای دست گرفتن میکروپیپت، انگشت شست را بر روی پیستون و چهار انگشت دیگر را پیچیده شده در قسمت بالای بدنه نگه دارید.

پیستون را با انگشت شست فشار دهید تا به موقعیت ۲ برسید. پیستون را در حالت دوم قرار دهید، تیپ متصل به انتهای میکروپیپت را در زیر سطح مایع قرار دهید. سعی کنید به سمت پایین فشار نیاورید (به خصوص اگر مایع رویی را از ماده ته نشین سانتریفیوژ خارج می کنید)، اما اطمینان حاصل کنید که نوک به اندازه کافی زیر سطح مایع قرار گرفته است که هوا به داخل تیپ وارد نشود. فشار پیستون را به صورت پیوسته کاهش دهید و اجازه دهید تا به موقعیت ۱ بازگردد. به خصوص در حجم زیاد، از آنجا که مایع ممکن است به درون تیپ و بدن میکروپیپ بچسبد، این کار را با احتیاط انجام دهید. اگر حباب در تیپ ظاهر شد، مایعات را با فشار دادن به سمت موقعیت ۳ به داخل ظرف برگردانید و دوباره شروع کنید (ممکن است لازم باشد که یک تیپ خشک استفاده کنید).

 

 

تخلیه مایع توسط میکروپیپت

میکروپیپت را طوری نگه دارید که انتهای تیپ در داخل ظرفی باشد که می خواهید مایع را در آن تخلیه کنید. هنگام تخلیه حجم کم در مایع دیگر، ممکن است لازم باشد انتهای تیپ را در زیر سطح مایع قرار دهید (اگر این کار را برای جلوگیری از آلئدگی استوک انجام می دهید ، به یاد داشته باشید که نوک را بعد از آن تعویض کنید). برای حجم های کمتر نیز ممکن است لازم باشد که تیپ را در قسمت کنار ظرف نگه دارید.

پیستون را به سمت پایین فشار دهید. اگر می خواهید دو مایع را با هم مخلوط کنید یا یک رسوب سانتریفیوژ شده را مجدداً معلق کنید، پیستون را در موقعیت ۱ رها کنید و چند بار به سمت موقعیت ۲ فشار دهید تا مایعات مخلوط شده را بردارید. برای خارج کردن آخرین قطره مایع از تیپ، پیستون را به سمت موقعیت ۳ فشار دهید. در صورت تخلیه مایع، نوک را قبل از رها کردن پیستون از مایع خارج کنید. پیستون را رها کنید و اجازه دهید تا به موقعیت ۱ برگردد.

 

تغییر حجم

برخی از میکروپیگت ها حجم ثابتی دارند، اما اکثر آنها قابل تنظیم هستند. هر مارک برای انجام این کار از یک روش کمی متفاوت استفاده می کند. -گیلسون دارای یک چرخ قابل تنظیم است- دیگر مارک ها دارای مکانیزم قفل شدن هستند و چرخاندن پیستون مقدار حجم را تنظیم می کند. همه آن ها قسمتی برای خواندن حجم تنظیم شده دارند که به شما می گوید چه مقدار تخلیه می شود و طیف وسیعی از حجم قابل تنظیم است. سعی در تخلیه کمتر از حداقل مقدار دامنه منجر به اندازه گیری های نادرست خواهد شد. تلاش برای توزیع بیش از حد دامنه، تیپ را کاملاً پر کرده و باعث می شود مایع وارد بدنه پیپت شود. تنظیم حجم را بازنگردانید، زیرا این کار بر کالیبراسیون میکروپیپت تأثیر می گذارد.

روش تفسیر خواندن بستگی به میکروپیپت مورد استفاده دارد:

در یک میکروپیپμL  ۲۰۰-۱۰۰۰ (به عنوان مثال یک گیلسونP1000 ) اولین رقم قرمز هزارگان میکرولیتر است (هرگز نباید از ۱ عبور کند) ، رقم میانی صدگان است، در حالی که سوم دهگان است. بنابراین ۱۰۰۰ میکرولیتر به عنوان ۱۰۰ خوانده می شود، در حالی که ۳۵۰ میکرولیتر به عنوان ۰۳۵ خوانده می شود.  

در یک میکروپیپ  μL20-200 (به عنوان مثال یک گیلسونP200 ) رقم اول صدگان میکرولیتر است (هرگز نباید از ۲ عبور کند)، دوم دهگان و سوم یکان است. بنابراین ۲۰۰ میکرولیتر به عنوان ۲۰۰ خوانده می شود ، در حالی که ۹۵ میکرولیتر را ۰۹۵ می خواند.  

در یک میکروپیپ  μL 2-20 (به عنوان مثال یک گیلسونP20 ) رقم اول دهگان میکرولیتر است (هرگز نباید از ۲ عبور کند)، دوم یکان و رقم قرمز سوم دهم است. بنابراین ۲۰ میکرولیتر به عنوان ۲۰۰ خوانده می شود، در حالی که ۲/۵ میکرولیتر را ۰۲۵ می خواند.  

در یک میکروپیپμL 0/2- 2 (به عنوان مثال یک گیلسون P2) رقم اول یکان میکرولیتر است (هرگز نباید از ۲ عبور کند)، رقم قرمز دوم یک دهم و رقم قرمز سوم صدم است. بنابراین، µl ۲ به عنوان ۲۰۰ خوانده می شود، در حالی که ۰/۵ میکرولیتر به عنوان ۰۵۰ خوانده می شود.  

No Comments

Post A Comment